Spring naar inhoud

Vastgoedkoerier

Nieuws over zakelijk vastgoed in Nederland en België: transacties, kantoren, logistiek, retail, huurrecht, personalia en marktanalyses

  • Nieuws
  • Intern nieuws
  • Corporate vastgoed
  • Achtergronden
  • Vastgoedpolitiek
  • Cijfers
  • Sectoren
    • Woningmarkt
    • Kantoren
    • Retail
    • Logistiek
  • Transacties
  • Juridische zaken
  • Veilingen
  • Personalia
  • Podcast
  • Gossip
  • Meer
    • Events
    • Vacatures
    • Uitgelicht
    • Werk
    • Specials
    • Agenda
    • Over
    • Tips & contact
Juridische zaken, Nieuws

Gemeente Den Haag aansprakelijk tegenover verhuurder speelhal

Een gemeente die onrechtmatig een omgevingsvergunning weigert aan een huurder, kan ook aansprakelijk zijn tegenover de verhuurder van het pand. Dat oordeelde de Rechtbank Den Haag over een bedrijfspand in de Scheveningse haven waar Hommerson een speelautomatenhal wilde vestigen.

Roderick van Vleuten
5 augustus 2026
13-19 minuten

Een gemeente die onrechtmatig een omgevingsvergunning weigert aan een huurder, kan daarmee ook aansprakelijk worden tegenover de eigenaar die het pand aan die huurder verhuurt. Dat oordeelde de Rechtbank Den Haag op 5 augustus 2026 in een tussenvonnis (ECLI:NL:RBDHA:2026:32239). De zaak draait om een bedrijfspand in de Scheveningse haven waar exploitant Hommerson een speelautomatenhal wilde vestigen. De gemeente Den Haag weigerde in 2020 de benodigde vergunning voor de verbouwing; de bestuursrechter vernietigde dat besluit later onder meer wegens strijd met het vertrouwensbeginsel. De eigenaar van het pand, die zijn huurder kwijtraakte en het gebouw lang zag leegstaan, eist nu ruim acht ton aan gemiste huur van de gemeente. De rechtbank stelt vast dat de gemeente ook tegenover hem onrechtmatig handelde, maar kan de schade nog niet begroten.

Partijen en advocaten

Eiser: [de verhuurder] (eigenaar-verhuurder bedrijfspand Scheveningse haven, geanonimiseerd)
Advocaat: mr. R. Smith, Fundament Advocatuur (Rotterdam) · smith@fundamentadvocatuur.nl · 06 2259 8008

Gedaagde: Gemeente Den Haag
Advocaat: mr. N.E.J. Franken, Gemeente Den Haag (Den Haag) · n.e.j.franken@denhaag.nl · 070 353 22 63

Instantie: Rechtbank Den Haag, team handel · Datum: 5 augustus 2026 · ECLI:NL:RBDHA:2026:32239 · Deelgebied: Omgevingsrecht (overheidsaansprakelijkheid)

Advocaat in deze zaak? Wij nemen uw zienswijze op deze uitspraak en de betekenis ervan voor de vastgoedsector graag op. Mail Roderick van Vleuten via roderick@vastgoedkoerier.nl.

De partijen in deze zaak

De eisende partij is in de gepubliceerde uitspraak geanonimiseerd als “de verhuurder”; het gaat om de eigenaar van het bedrijfspand in de haven. Hij werd bijgestaan door mr. R. Smith. In het register van de Nederlandse orde van advocaten staat één advocaat met die naam: mr. R. Smith van Fundament Advocatuur in Rotterdam, die zich volgens het register richt op vastgoed- en bouwrecht. De gemeente Den Haag werd vertegenwoordigd door mr. N.E.J. Franken, advocaat in dienst van de gemeente. Het vonnis is gewezen door mr. C.J-A. Seinen.

Vastgoedkoerier noemt de verhuurder, net als de rechtbank, niet bij naam. De exploitant van de speelautomatenhal, Hommerson, wordt in het vonnis wel met naam genoemd, evenals de tijdelijke huurder Aldi.

Van Noordboulevard naar de haven

De voorgeschiedenis gaat terug tot 2017. Hommerson exploiteerde toen een speelautomatenhal aan de Noordboulevard in Scheveningen. Omdat er een (ook politieke) wens bestond om de Noordboulevard en de Vitalizee-locatie te herontwikkelen, paste de gemeenteraad dat jaar de Verordening op de kansspelen aan. Op de bijbehorende kaart werd het gebied waar een speelautomatenhal mocht komen verruimd met onder meer het havengebied. Zo ontstond voor Hommerson de mogelijkheid om haar hal naar de haven te verplaatsen.

Op 26 maart 2020 verleende de burgemeester Hommerson op grond van die verordening een vergunning om een speelautomatenhal te exploiteren op het adres van het pand van de verhuurder. Drie maanden later, op 26 juni 2020, vroeg Hommerson een omgevingsvergunning aan voor het wijzigen van het pand, het aanpassen van de gevels, het plaatsen van reclame en het maken van constructieve doorbraken.

De huurrelatie was in die periode net veranderd. In juli 2020 nam de verhuurder de onderhuurovereenkomst met Hommerson over van zijn eigen huurder, waarna Hommerson rechtstreeks van hem huurde. Het contract was ingegaan op 1 februari 2018 voor vijf jaar en een maand, tot 28 februari 2023, met daarna verlenging met telkens vijf jaar, eerst tot en met februari 2028. De aanvangshuur bedroeg € 137.500 per jaar, ruim € 11.400 per maand, met jaarlijkse indexering.

Raadsmotie en weigering

In het najaar van 2020 kantelde de politieke wind. Op 12 oktober 2020 nam de gemeenteraad een motie aan die opriep om geen omgevingsvergunning voor een speelautomatenhal in het pand af te geven, om conform het zogenoemde Havenconvenant geen niet-havengebonden activiteiten meer in de haven toe te laten, en om met Hommerson te praten over een andere locatie. Volgens een in de bestuursrechtelijke procedure onweersproken stelling van Hommerson had de verantwoordelijke wethouder de raad nog afgeraden de motie aan te nemen, omdat de ruimtelijke ontwikkeling van vóór het convenant dateerde en omdat het de betrouwbaarheid van de raad zou raken.

Op 28 oktober 2020 weigerde de gemeente de omgevingsvergunning; het besluit werd op 2 november gepubliceerd. Twee weken later, op 16 november 2020, diende de advocaat van de verhuurder per aangetekende brief een pro-formabezwaar in. Daarin stond dat de verhuurder eigenaar en verhuurder van het pand was en dat hij aanzienlijke schade leed, onder meer door nutteloze investeringen en gemiste huurinkomsten. Ook Hommerson maakte bezwaar. Het college handhaafde de weigering op 17 juni 2021, waarna beide partijen in beroep gingen.

Intussen kregen de verhuurder en Hommerson onderling een conflict over de vraag of de huurovereenkomst was geëindigd. Dat geschil werd in kort geding voorgelegd. Voordat het tot een bodemprocedure kwam, sloten zij in september 2021 een vaststellingsovereenkomst: de huur werd als geëindigd beschouwd, maar het moment daarvan bleef uitdrukkelijk open, mogelijk februari 2023. De verhuurder mocht het pand aan Aldi of anderen verhuren, Hommerson betaalde eenmalig € 20.000 en trok een hoger beroep in. (In een eerdere versie van dit artikel stond, in navolging van het vonnis, dat het geschil ook in een bodemprocedure was voorgelegd. Volgens de advocaat van de verhuurder is zo’n bodemprocedure nooit gevoerd; zie verderop.)

Van 17 januari 2022 tot en met 31 december 2023 verhuurde de eigenaar het pand tijdelijk aan Aldi, voor € 12.112,10 per maand exclusief btw.

Bestuursrechter: vertrouwensbeginsel geschonden

Op 23 juni 2023 verklaarde de bestuursrechter de beroepen van Hommerson en de verhuurder gegrond. De rechtbank merkte de verhuurder aan als belanghebbende in de zin van artikel 1:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Als eigenaar had hij weliswaar een afgeleid belang, maar door de huurovereenkomst bestond een reële kans dat hij door de weigering huurinkomsten zou mislopen. Ter zitting had hij verteld dat het om een moeilijk te verhuren pand ging dat al enige tijd leegstond.

Inhoudelijk vond de bestuursrechter het besluit onvoldoende gemotiveerd. De gemeente had zich niet gebaseerd op planologisch beleid, had niet uitgelegd wat er mis was met de ruimtelijke onderbouwing en had erkend dat de stelling over verkeersproblemen niet op verkeerskundig onderzoek berustte. Maatschappelijke haalbaarheid hoort volgens de bestuursrechter niet bij het planologisch toetsingskader. Doorslaggevend was daarnaast het vertrouwensbeginsel: gelet op de verordeningswijziging, de afspraken met een eerdere wethouder, de bij de gemeente bekende huurovereenkomst en de kort daarvoor verleende exploitatievergunning mocht Hommerson verwachten dat de omgevingsvergunning zou worden verleend. Het besluit werd vernietigd en het college moest opnieuw beslissen, waarbij het moest onderzoeken of de aanvraag via een afwijkingsbesluit alsnog kon worden gehonoreerd.

De gemeente ging in hoger beroep, maar verleende Hommerson op 12 december 2024 alsnog de omgevingsvergunning. Een week later, op 19 december 2024, nam de raad opnieuw een motie aan die het college vroeg zich in te spannen om een speelautomatenhal in de haven te voorkomen. Op 3 juni 2025 liet de gemeente de verhuurder weten dat het hoger beroep was ingetrokken. Hommerson keerde niet terug naar het pand.

De claim van de verhuurder

Op 12 september 2025 stelde de verhuurder de gemeente aansprakelijk voor € 342.909,42 inclusief rente en kosten: de huur die Hommerson tot het herstelbesluit van december 2024 had moeten betalen, minus de Aldi-huur, plus de makelaarscourtage voor het vinden van Aldi. Volgens het vonnis reageerde de gemeente niet op die brief, ook niet op een herinnering in november 2025, en ging zij niet in op uitnodigingen voor overleg in april 2026. Per 1 juni 2026 is het pand voor ten minste vijf jaar aan een derde verhuurd.

In de procedure, begonnen met een dagvaarding van 6 februari 2026, vorderde de verhuurder een verklaring voor recht dat de gemeente onrechtmatig tegenover hem handelde, plus € 821.412,07 aan misgelopen huur, € 14.069,42 aan makelaarskosten en € 3.489,55 aan buitengerechtelijke kosten, met wettelijke rente en de werkelijke proceskosten. In de berekening die de rechtbank weergeeft, gaat de verhuurder uit van € 1.299.075,74 aan huurinkomsten die hij zonder de weigering zou hebben ontvangen. Daarop brengt hij in mindering wat Hommerson in 2020 en 2021 betaalde (€ 172.311,50), wat Aldi betaalde (€ 305.352,17) en wat de nieuwe huurder tot maart 2028 zal betalen (€ 119.514,64). Dat levert € 701.897,43 aan gemiste huur op, en met de courtage samen € 715.966,85 (berekening van de redactie).

Het verweer: relativiteit en onwetendheid

De gemeente betoogde dat zij tegenover de verhuurder niet aansprakelijk is. De kern van haar verweer was het relativiteitsvereiste uit artikel 6:163 van het Burgerlijk Wetboek: schade is alleen vergoedbaar als de geschonden norm strekt tot bescherming tegen die schade. De regels van de ruimtelijke ordening hebben volgens de gemeente niet tot doel vermogensbelangen zoals die van een verhuurder te beschermen.

Daarnaast voerde de gemeente aan dat zij de belangen van de verhuurder niet kende en ook niet hoefde te kennen. Er was geen contact met hem geweest. Hommerson had de huurovereenkomst wel meegestuurd bij de aanvragen voor de exploitatie- en plaatsingsvergunning, maar die worden door een andere afdeling behandeld, die bovendien fysiek op een andere plek zit dan de afdeling omgevingsvergunningen. Interne afstemming kon volgens de gemeente niet van haar worden verwacht.

Over de schade voerde de gemeente meerdere punten aan. Hommerson zou al vóór de weigering in financieel zwaar weer hebben verkeerd, zodat verlenging van de huur in 2023 onwaarschijnlijk was. Het was onduidelijk hoeveel huur er feitelijk was ontvangen en of een betalingsachterstand van Hommerson van € 77.495,66 in de minnelijke regeling was meegenomen. Na de alsnog verleende vergunning had Hommerson er zelf voor gekozen niet terug te keren. En de verhuurder zou zijn schadebeperkingsplicht hebben geschonden.

Het oordeel: de gemeente kende de verhuurder wel

De rechtbank wijst het relativiteitsverweer van de gemeente af. Zij stelt voorop dat voor civiele aansprakelijkheid voor een vernietigd besluit volgens vaste rechtspraak niet vereist is dat de benadeelde belanghebbende is in de zin van de Awb. Het is denkbaar dat belangen van derden, kenbaar voor het bestuursorgaan, zo sterk bij een besluit betrokken zijn dat het bestuursorgaan ook tegenover die derden in strijd met de maatschappelijke zorgvuldigheid handelt. Alle omstandigheden van het geval tellen daarbij mee. De rechtbank verwijst in voetnoten naar arresten van de Hoge Raad uit 2006, 2008, 2013, 2014 en 2016.

In deze zaak stond bovendien al vast dat de verhuurder wél belanghebbende was: dat had de bestuursrechter in 2023 geoordeeld.

Het argument dat de vergunningenafdeling de verhuurder niet kende, overtuigt de rechtbank niet. De gemeente als geheel wist uit de aanvragen voor de exploitatie- en plaatsingsvergunning dat Hommerson een pand in de haven zou huren, en van wie. De bestuursrechter had die wetenschap ook al meegewogen bij het vertrouwensbeginsel. Daar komt bij dat het bezwaarschrift van november 2020 de belangen en de dreigende schade van de verhuurder uitdrukkelijk noemde. Uiterlijk vanaf dat moment, ruim vóór de beslissing op bezwaar, was de betrokken afdeling op de hoogte. De schade die de verhuurder aankondigde, gemiste huurinkomsten, week volgens de rechtbank naar haar aard niet wezenlijk af van de schade die Hommerson zelf had kunnen lijden en die dan vergoedbaar zou zijn geweest: kosten voor een pand dat door de onterechte weigering niet kon worden gebruikt.

De rechtbank gaat ook in op de vraag of met de vernietiging van de beslissing op bezwaar vaststaat dat het primaire besluit onrechtmatig was. Dat hangt in het algemeen af van de besluitvorming na de vernietiging. Wordt een besluit op rechtmatigheidsgronden herroepen, bijvoorbeeld wegens strijd met algemene beginselen van behoorlijk bestuur, dan is ook het primaire besluit onrechtmatig, ook als het nieuwe besluit dat niet met zoveel woorden zegt. Hier was de beslissing op bezwaar onder meer wegens strijd met het vertrouwensbeginsel vernietigd en had Hommerson de vergunning alsnog gekregen. De rechtbank concludeert dat de belangen van de verhuurder kenbaar bij het besluit betrokken waren, dat de gemeente ook tegenover hem onrechtmatig handelde en dat die daad haar kan worden toegerekend. De gevraagde verklaring voor recht wordt toegewezen.

Schade: uitgangspunt is verlenging tot 2028

Voor de schadebegroting neemt de rechtbank als uitgangspunt dat Hommerson zonder de weigering het pand ten minste tot februari 2023 had moeten huren en dat zij de huur zou hebben verlengd tot en met februari 2028. Partijen waren het erover eens dat Hommerson bij het aangaan van de huur een lange huurperiode voor ogen had; dat blijkt volgens de rechtbank ook uit de ingrijpende en kostbare aanpassingen die zij in het pand liet uitvoeren.

Het argument van de slechte jaarcijfers van de huurder slaagt niet. De verhuurder stelde onweersproken dat de huurende vennootschap nog in bedrijf is, dat het Hommerson-concern draagkrachtig genoeg is om klappen op te vangen, dat het aantal Hommerson-locaties in de regio sinds de weigering niet is afgenomen en dat er fiscale redenen kunnen zijn om verliezen in juist die vennootschap onder te brengen.

De makelaarskosten van € 14.069,42 voor het vinden van Aldi komen voor vergoeding in aanmerking. Omdat het pand door de ligging in de haven en de daar geldende gebruiksbeperkingen moeilijk te verhuren was, beschouwt de rechtbank die kosten als redelijke kosten ter beperking van de schade door leegstand. Over toewijsbare bedragen is wettelijke rente verschuldigd vanaf dertig dagen na de sommatie van 12 september 2025.

De angel: afspraken tussen verhuurder en huurder

Toch komt de rechtbank nog niet tot een eindbedrag voor de gemiste huur. De angel zit volgens het vonnis in de onduidelijkheid over wat de verhuurder en Hommerson precies hebben afgesproken over het einde van de huur. De rechtbank ging ervan uit dat tussen hen nog een bodemprocedure liep over het moment waarop de huur eindigde. Volgens mr. R. Smith, de advocaat van de verhuurder, klopt die veronderstelling niet: na het kort geding troffen verhuurder en Hommerson een regeling voordat een bodemprocedure werd begonnen, en dat is later bij akte aan de rechtbank voorgelegd. Daarnaast blijkt volgens het vonnis uit stukken in het dossier dat Hommerson en de gemeente nog een bodemprocedure voeren over de huurkosten na 28 oktober 2020.

De rechtbank ziet niet direct aanwijzingen dat de verhuurder en Hommerson heimelijk afspraken ten nadele van de gemeente hebben gemaakt. Zij ziet wel het risico dat de gemeente door de onduidelijkheid twee keer voor dezelfde schade moet betalen. Ook de vraag in hoeverre de afspraken uit 2021 in de weg staan aan vergoeding van huurinkomsten na februari 2023 is nog niet uitgekristalliseerd, mede in samenhang met stukken die de verhuurder via de Wet open overheid verkreeg en met de schadebeperkingsplicht. Volgens de verhuurder blijkt uit die Woo-stukken dat de gemeente de besluitvorming bewust heeft gerekt; de rechtbank geeft over die stelling in dit vonnis geen oordeel.

De zaak is daarom verwezen naar de rol van 19 augustus 2026, waarop beide partijen de rechtbank bij akte moeten voorlichten over de stand van de twee bodemprocedures en over eventuele nadere afspraken. Op 2 september kunnen zij op elkaars akte reageren; op 16 september 2026 volgt beraad door de rechtbank. Alle overige beslissingen zijn aangehouden. Opvallend is de suggestie aan het slot: omdat de rechtbank al op veel punten heeft beslist en partijen ter zitting vertelden dat het nooit tot een echt gesprek was gekomen, geeft zij hen in overweging alsnog een minnelijke regeling te beproeven.

Het gaat om een tussenvonnis; de beslissing over de hoogte van de schadevergoeding volgt later.

Juridisch kader

De zaak raakt aan twee sporen van overheidsaansprakelijkheid. Het eerste is het bestuursrechtelijke spoor: wie belanghebbende is bij een besluit (artikel 1:2 Awb), kan bezwaar en beroep instellen en, als het besluit wordt vernietigd, in sommige gevallen bij de bestuursrechter schadevergoeding vragen. Het tweede is het civiele spoor: een onrechtmatige daad van de overheid op grond van artikel 6:162 BW, met als voorwaarden onder meer toerekenbaarheid, causaal verband en relativiteit (artikel 6:163 BW). Een vernietigd besluit geldt in de civiele rechtspraak in beginsel als onrechtmatig tegenover de belanghebbende; de vraag in deze zaak was of dat ook tegenover de verhuurder gold.

De verhuurder koos voor de burgerlijke rechter. Het vonnis laat zien dat het relativiteitsvereiste in die route geen automatisch schild is voor een gemeente. Wat telt, is of de belangen van de derde kenbaar bij het besluit betrokken waren. Daarbij rekent de rechtbank de gemeente als één organisatie af: kennis bij de afdeling kansspelvergunningen geldt ook voor de afdeling omgevingsvergunningen. Een verhuurder die zijn belang tijdig en concreet in een bezwaarschrift benoemt, versterkt zijn positie bovendien aanzienlijk.

De feiten spelen vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet op 1 januari 2024; de weigering en het bezwaar vielen nog onder het oude stelsel van omgevingsvergunningen. Zie voor die stelselwijziging ook Omgevingswet en Wkb in werking: wat verandert er voor zakelijk vastgoed. Het principe dat de rechtbank toepast, de kenbaarheid van belangen van derden bij een besluit, is echter niet aan dat stelsel gebonden.

Wat betekent dit voor verhuurders, huurders en beleggers?

Voor eigenaren van bedrijfsvastgoed is het vonnis relevant omdat het bevestigt dat zij niet afhankelijk zijn van de huurder om schade door een onterechte vergunningweigering te verhalen. Gaat een huurder door een geweigerde vergunning weg en staat het pand leeg, dan kan de verhuurder onder omstandigheden zelf de gemeente aanspreken. Voorwaarde is wel dat zijn belang voor de gemeente kenbaar was.

Een paar praktische lessen springen eruit:

  • Maak uw belang direct zichtbaar. De verhuurder diende binnen twee weken na de weigering een bezwaarschrift in waarin hij zijn eigendom, de huurovereenkomst en de dreigende schade noemde. Dat bleek later een belangrijk argument.
  • Leg de huurrelatie vast bij de aanvraag. Dat de huurovereenkomst bij andere vergunningaanvragen was gevoegd, telde mee voor de kenbaarheid. Een verhuurder kan overwegen zelf als belanghebbende bij een aanvraag van zijn huurder in beeld te komen.
  • Wees helder in afspraken met de vertrekkende huurder. De vaststellingsovereenkomst uit 2021 liet het einde van de huur open. Juist die onduidelijkheid verhindert nu dat de rechtbank de schade kan begroten, omdat de gemeente niet dubbel mag betalen.
  • Beperk de schade aantoonbaar. De tijdelijke verhuur aan Aldi en de daarvoor gemaakte makelaarskosten worden door de rechtbank gezien als redelijke schadebeperking. Documenteer zulke stappen.
  • Reageer als overheid op claims. De gemeente reageerde volgens het vonnis niet op de aansprakelijkstelling en ging niet in op overleg. De rechtbank moedigt partijen uitdrukkelijk aan om alsnog te praten.

Voor huurders met vergunningplichtige plannen, zoals horeca, leisure of speelautomatenhallen in gevoelige gebieden, onderstreept de zaak dat een vergunningtraject jaren kan duren en dat politieke besluitvorming de uitkomst kan beïnvloeden, ook als er eerder toezeggingen zijn gedaan. Het vertrouwensbeginsel bood Hommerson uiteindelijk bescherming, maar pas na ruim tweeënhalf jaar bezwaar en beroep.

Wat nu volgt

Met dit tussenvonnis staat vast dat de gemeente Den Haag in beginsel aansprakelijk is tegenover de verhuurder van het pand in de Scheveningse haven. Over de hoogte van de schadevergoeding beslist de rechtbank pas na de aktewisselingen van augustus en september 2026, tenzij partijen in de tussentijd een regeling treffen. De uitkomst hangt mede af van de afspraken tussen de verhuurder en Hommerson en van de procedure tussen Hommerson en de gemeente.

Lees ook op Vastgoedkoerier: Casino-exploitant hoeft vijf gesloten vestigingen niet te heropenen, maar betaalt ruim € 125.000 boete aan verhuurder OGIO.

Bron: Rechtbank Den Haag, ECLI:NL:RBDHA:2026:32239

Dit delen:

  • Delen op X (Wordt in een nieuw venster geopend) X
  • Share op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend) Facebook
Like Aan het laden…
Tags: Advocaat: N.E.J. Franken, Advocaat: R. Smith, Deelgebied: Omgevingsrecht, Kantoor: Fundament Advocatuur, Kantoor: Gemeente Den Haag, Scheveningen

Reacties

Iedereen kan reageren. Vul je naam en e-mailadres in; je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Reacties verschijnen na controle door de redactie.

Geef een reactie Reactie annuleren

Laatste nieuws

  • Verhuurde en lege winkel aan Amsterdamse Zeilstraat op 30 november geveild21 november 2026
  • CBS: 18.100 nieuwbouwwoningen opgeleverd in derde kwartaal, vergunningen vallen terug na junipiek20 november 2026
  • Provincie Utrecht stelt nieuwe Omgevingsvisie vast: ruimte voor energie-infrastructuur en proef met parallel plannen20 november 2026
  • Cushman & Wakefield: Lijnbaan klimt 18% in tophuur, Amsterdamse topstraten stabiel maar krap20 november 2026
  • IKEA huurt circa 2.400 m² bij Mandemakers voor eerste Nederlandse IKEA Shop in Waalwijk20 november 2026
  • Britse distributeur huurt 3.756 m² logistiek van CityLink aan Vlotbrugweg 8 in Almere20 november 2026

Rubrieken

  • Achtergronden (143)
  • Corporate vastgoed (126)
  • Events (206)
  • Intern nieuws (45)
  • Juridische zaken (135)
  • Kantoren (370)
  • Logistiek (151)
  • Nieuws (582)
  • Personalia (124)
  • Podcast (14)
  • Retail (155)
  • Specials (1)
  • Transacties (188)
  • Uitgelicht (4)
  • Vastgoed in cijfers (14)
  • Vastgoedpolitiek (13)
  • Veilingen (10)
  • Werk (124)
  • Woningmarkt (329)

Nieuws of een tip? Stuur het de redactie.

Vastgoedkoerier.

Nieuws uit de wandelgangen van vastgoed-Nederland: intern nieuws van vastgoedpartijen, corporate vastgoed, juridische zaken, veilingen, personalia en events. Alle berichten met bronvermelding.

Ontvang het vastgoednieuws in uw mailbox.

Over · Tips & contact · Agenda · Vacatures · Privacy & disclaimer

© 2026 Vastgoedkoerier · Redactie: Roderick van Vleuten

  • Reactie
  • Herbloggen
  • Abonneren Geabonneerd
    Vastgoedkoerier

    Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.

  • Vastgoedkoerier
    Korte link kopiërenBekijk bericht in Reader
    Beheer abonnementenAanmeldenInloggen
    Deze inhoud rapporteren
    Deze balk inklappen
%d