Spring naar inhoud

Vastgoedkoerier

Nieuws over zakelijk vastgoed in Nederland en België: transacties, kantoren, logistiek, retail, huurrecht, personalia en marktanalyses

  • Nieuws
  • Intern nieuws
  • Corporate vastgoed
  • Achtergronden
  • Vastgoedpolitiek
  • Cijfers
  • Sectoren
    • Woningmarkt
    • Kantoren
    • Retail
    • Logistiek
  • Transacties
  • Juridische zaken
  • Veilingen
  • Personalia
  • Podcast
  • Gossip
  • Meer
    • Events
    • Vacatures
    • Uitgelicht
    • Werk
    • Specials
    • Agenda
    • Over
    • Tips & contact
Juridische zaken, Nieuws

Hof Amsterdam: wapensmid geen 290-bescherming, wel sloopschade

Een wapensmid die als laatste huurder op een gesloopt bedrijventerrein bleef zitten, krijgt van het Gerechtshof Amsterdam geen 290-huurbescherming. De verhuurder moet wel ruim € 104.000 aan sloopschade vergoeden; hogere claims sneuvelden op gebrekkige onderbouwing.

Roderick van Vleuten
27 oktober 2026
11-16 minuten

Een ambachtelijke wapensmid die als laatste huurder overbleef op een bedrijventerrein dat werd gesloopt voor herontwikkeling, krijgt van het Gerechtshof Amsterdam niet meer dan hij al had. In een arrest van 27 oktober 2026 (ECLI:NL:GHAMS:2026:3114) bekrachtigde het hof de vonnissen van de kantonrechter: de huurovereenkomst valt onder het regime van artikel 7:230a BW en niet onder de beschermende regels voor winkel- en ambachtsruimte van artikel 7:290 BW. De verhuurder, een stichting die het terrein herontwikkelt, moet wel de eerder vastgestelde schadevergoeding van ruim € 104.000 voor de gevolgen van de sloop betalen. De hogere claims van de huurder, waaronder ruim € 218.000 voor verloren besturingssoftware, strandden op een gebrekkige onderbouwing.

Partijen en advocaten

Appellant: [appellant], eenmanszaak onder een handelsnaam (geanonimiseerd)
Advocaat: mr. N.J.M. Beelaerts van Blokland, Salomons Beelaerts Advocaten (Den Haag) · info@salomonsbeelaerts.nl · 070 351 21 24

Geïntimeerde: stichting [geïntimeerde] (geanonimiseerd)
Advocaat: mr. J.A. Tuinman, Addleshaw Goddard (Amsterdam) · Jurjen.Tuinman@aglaw.com · 020 303 59 80

Advocaat in deze zaak? Wij nemen uw zienswijze op deze uitspraak en de betekenis ervan voor de vastgoedsector graag op. Mail Roderick van Vleuten via roderick@vastgoedkoerier.nl.

De feiten: laatste gebouw op een gesloopt terrein

De huurder exploiteert een eenmanszaak die volgens de uitspraak onder meer wapens en munitie vervaardigt, herstelt en verhandelt. Sinds 1 mei 2013 huurde hij 80 vierkante meter bedrijfsruimte in een verouderd gebouw uit de jaren tachtig op een bedrijventerrein. In 2023 betaalde hij daarvoor € 686,86 per maand, servicekosten inbegrepen. De naam van het terrein, de straat en de plaats zijn in de gepubliceerde uitspraak geanonimiseerd; de zaak diende in eerste aanleg bij de kantonrechter in de rechtbank Amsterdam.

Het contract droeg als titel dat het ging om huur van kantoorruimte en andere bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:230a BW. Volgens het contract was het gehuurde bestemd voor de bewerking van (fijn)metaal. De algemene bepalingen sloten aansprakelijkheid van de verhuurder voor bedrijfsschade van de huurder uit.

De verhuurder, een stichting, werd op 29 december 2017 eigenaar van het hele bedrijventerrein en legde zich toe op de herontwikkeling ervan. Bij aangetekende brief van 9 oktober 2018 zegde zij de huur op en zei zij de ontruiming aan tegen 30 april 2023, met een verwijzing naar de herontwikkelingsplannen. Omdat die plannen werden vervroegd, deed de verhuurder de huurder in 2019 een voorstel om eerder te vertrekken. Zij bood aan op eigen kosten een makelaar in te schakelen om vervangende ruimte te zoeken en € 30.000 bij te dragen in de verhuiskosten. De huurder ging daar niet op in. Een tweede voorstel, in mei 2021, om de huur per 15 juni 2021 te beëindigen tegen een financiële compensatie, wees hij eveneens af.

In juni 2021 werd het bedrijvencomplex gesloopt, met uitzondering van het gebouw waarin het gehuurde lag. De huurder stelde de verhuurder in juli 2021 aansprakelijk voor omzetverlies en voor schade aan zijn inventaris. In augustus 2021 volgde een finaal aanbod van € 90.000 als hij uiterlijk 1 oktober 2021 zou vertrekken. Ook dat aanbod sloeg de huurder af, omdat hij op te korte termijn zou moeten verhuizen en de inmiddels ontstane sloopschade niet was verdisconteerd. Per 15 april 2022 huurt hij 371 vierkante meter casco bedrijfsruimte in Volendam, voor € 2.420 per maand inclusief btw.

Procesverloop: ontruiming, maar ook schadevergoeding

De verhuurder vroeg de kantonrechter om een verklaring voor recht dat de huur op 30 april 2023 eindigde en om veroordeling van de huurder tot ontruiming, op straffe van een dwangsom. Zij koppelde daaraan zelf de voorwaarde dat zij pas van de ontruiming gebruik zou maken na een redelijk voorstel met een tegemoetkoming in de verhuis- en inrichtingskosten. De huurder stelde een tegenvordering in: hij wilde een verklaring voor recht dat de verhuurder tekort was geschoten en onrechtmatig had gehandeld door de sloopwerkzaamheden, schadevergoeding op te maken bij staat, een bevoegdheid tot buitengerechtelijke ontbinding en een huurprijsvermindering van 80 procent vanaf 2 november 2021.

De kantonrechter wees vonnis op 27 januari 2023, 8 december 2023 en 5 januari 2024. De huur eindigde op 30 april 2023 en de huurder moest uiterlijk die dag vertrekken. Aan die ontruimingsveroordeling kon de verhuurder echter alleen rechten ontlenen als zij uiterlijk tien dagen voor de einddatum € 12.500 als voorschot op de verhuis- en herinrichtingskosten had betaald en de huur over de periode van 1 juli 2022 tot en met 30 april 2023 had terugbetaald.

In de tegenvordering kreeg de huurder gedeeltelijk gelijk. De kantonrechter verklaarde voor recht dat de verhuurder vanwege de sloopwerkzaamheden van 2021 toerekenbaar tekort was geschoten in haar verplichtingen uit de huurrelatie en aansprakelijk was voor de daardoor geleden schade. Die schade werd vastgesteld op € 104.014,11, vermeerderd met rente. De overige vorderingen, waaronder de huurprijsvermindering, werden afgewezen.

De huurder ging in hoger beroep met zeven grieven. Hij wilde dat de vorderingen van de verhuurder alsnog werden afgewezen en dat al zijn eigen vorderingen volledig werden toegewezen. Het hof hield in december 2024 en in mei 2026 een mondelinge behandeling; een poging tot een minnelijke regeling liep op niets uit.

230a of 290: wat stond partijen voor ogen?

De eerste en principieelste grief betrof de kwalificatie van het contract. Volgens de huurder ging het om 290-bedrijfsruimte, omdat hij een ambachts- of kleinhandelsbedrijf uitoefent: hij ontwerpt, maakt, repareert en onderhoudt wapens en bewerkt fijn metaal. Op zaterdagen en op afspraak zou de ruimte toegankelijk zijn geweest voor leden van schietverenigingen en verzamelaars. Hij erkende ter zitting dat hem nooit uitdrukkelijk toestemming was gegeven voor gebruik als 290-ruimte, maar stelde dat die toestemming stilzwijgend was verleend. Het belang was groot: bij 290-ruimte had de verhuurder de huur niet eenvoudig kunnen beëindigen en had de kantonrechter volgens de huurder hoe dan ook een hogere vergoeding voor verhuis- en inrichtingskosten moeten toekennen.

Het hof paste de vaste maatstaf toe: beslissend is wat partijen bij het sluiten van de huurovereenkomst over het gebruik voor ogen stond, mede gelet op de inrichting van het gehuurde. Die toets gaat terug op het arrest van de Hoge Raad van 20 februari 1998 (ECLI:NL:HR:1998:ZC2595).

De grief faalde. Partijen hadden het ROZ-model voor overige bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:230a BW gebruikt, en nergens in het contract stond dat de ruimte (mede) bestemd was voor een detailhandels- of ambachtsbedrijf. De verhuurder had gemotiveerd betwist dat zo’n gebruik bij aanvang de bedoeling was. Een in hoger beroep overgelegd klantenbestand, waarin de zakelijke klanten waren gemarkeerd, hielp de huurder niet: daaruit bleek niet dat de verhuurder of haar rechtsvoorganger bij het sluiten van het contract van directe dienstverlening aan publiek wist, laat staan dat zij daarvoor toestemming had gegeven. Het aanbod om klanten als getuigen te laten horen, werd daarom gepasseerd.

Die kwalificatie had ook gevolgen voor een latere grief. De huurder vorderde een vergoeding voor verhuis- en inrichtingskosten op grond van artikel 7:297 BW. Dat artikel geeft de rechter de mogelijkheid zo’n tegemoetkoming toe te kennen als een huur van 290-bedrijfsruimte eindigt omdat de verhuurder het gehuurde dringend nodig heeft voor eigen gebruik, waaronder renovatie. Omdat het gehuurde geen 290-ruimte was, wees het hof deze vordering af.

De schadeposten: stelplicht bepaalt de uitkomst

Het grootste deel van het arrest gaat over de omvang van de sloopschade. De kantonrechter had zich gebaseerd op een rapport van een schade-expertisebureau dat in april 2023 in opdracht van de verhuurder was opgesteld. De huurder bestreed op vijf punten de daarin gehanteerde bedragen.

Meetmicroscoop. Een beschadigde meetmicroscoop had volgens een offerte van de leverancier een nieuwwaarde van € 137.840. Het expertisebureau stelde de schade op basis van dagwaarde vast op € 20.676, omdat de leverancier het toestel sinds maart 2022 niet meer ondersteunt en herstel economisch niet meer mogelijk was; de restwaarde werd daarom op 15 procent gezet. De huurder meende dat een verkeerde afschrijvingstermijn was gehanteerd, maar het hof oordeelde dat hij het rapport verkeerd las. Het bedrag van € 20.676 bleef staan.

Besturingssoftware van een lasergraveermachine. Hier ging het om de grootste claim: € 218.677,25 inclusief btw voor nieuw te ontwikkelen software. De kantonrechter had alleen de mechanische waterschade aan de machine vergoed, € 12.848,94 exclusief btw. Volgens het hof bleek uit de overgelegde stukken alleen dat er waterschade aan de machine was en dat de computer met de aanstuursoftware niet meer werkte, maar niet hoe de software verloren was gegaan, wat de aanschafprijs ervan was en dat de machine uitsluitend met nieuw ontwikkelde software nog bruikbaar zou zijn. De softwareleverancier had geweigerd een offerte te maken, omdat het pakket alleen wordt geleverd aan bedrijven met zogenoemde high security printers. Ook deze grief faalde.

Vonkerosiemachine. De huurder vorderde € 18.942,55, bestaande uit de dagwaarde van een vervangende machine en kosten voor schadevaststelling. Een reparateur had eerst herstel geoffreerd voor € 4.422,55 inclusief btw en later geadviseerd de machine te vervangen door een tweedehands exemplaar van tussen € 5.000 en € 20.000. Het hof vond dat de huurder niet had uitgelegd waarom het advies was veranderd en waarom precies het eerder geoffreerde herstelbedrag later als schadevaststellingskosten werd opgevoerd. Een factuur ontbrak. De kantonrechter had terecht de oorspronkelijk geoffreerde reparatiekosten van € 3.665 exclusief btw toegewezen.

Wapens. Voor het schoonmaken van 188 wapens kende de kantonrechter, het rapport van het expertisebureau volgend, € 7.500 toe. Het bureau ging uit van de globale inschatting van een door de huurder ingeschakelde wapenspecialist van minimaal € 80 per wapen, met een korting van 50 procent omdat de huurder het werk zelf kon uitvoeren. Het hof vond die korting gerechtvaardigd, mede omdat de huurder niet had gesteld dat 50 procent te veel was. Het hof rekende voor dat de schade aan wapens in het rapport bij elkaar opgeteld neerkwam op € 19.125 (onder meer € 10.300 voor roestschade en € 7.500 voor eigen schoonmaakwerk), en niet op de € 11.625 waarover de huurder klaagde. Een claim voor een beschadigd machinegeweer werd afgewezen omdat de huurder niet onderbouwde dat hij eigenaar was en het wapen al had verkocht; alleen een beroep op het bezitsvermoeden van artikel 3:119 BW volstond niet.

Inkomstenderving. Voor omzetverlies legde de huurder ook in hoger beroep geen jaarcijfers of verklaring van zijn boekhouder over. Het hof zag daarom geen aanleiding voor een deskundigenbericht of verwijzing naar een schadestaatprocedure. Daardoor hoefde het hof niet te beslissen of de exoneratie voor bedrijfsschade in de algemene bepalingen een rol speelde.

Een vordering voor kosten van het alarmsysteem trok de huurder ter zitting in, nadat het hof erop had gewezen dat die post al in de schadeberekening zat.

Beslissing

Het hof bekrachtigde de bestreden vonnissen en veroordeelde de huurder in de proceskosten in hoger beroep: € 6.561 aan griffierecht en € 11.391 aan salaris advocaat, samen € 17.952, uitvoerbaar bij voorraad. Bewijslevering werd niet toegelaten, omdat de bewijsaanbiedingen geen voldoende concrete stellingen betroffen die tot een andere uitkomst konden leiden. Het arrest werd gewezen door een meervoudige kamer en in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.

Juridisch kader: twee regimes en de plichten van de verhuurder

Het huurrecht kent voor bedrijfsmatige huur twee sterk verschillende stelsels. Afdeling 7.4.6 BW (artikel 7:290 en verder) beschermt huurders van winkels, horeca, afhaal- en besteldiensten en ambachtsbedrijven, mits er een voor het publiek toegankelijk lokaal is voor rechtstreekse levering van roerende zaken of voor dienstverlening. Die huurders krijgen in beginsel een termijn van vijf plus vijf jaar, de verhuurder kan alleen op wettelijke gronden opzeggen en de rechter beslist bij verzet over de beëindiging. Bij beëindiging wegens dringend eigen gebruik kan de rechter een tegemoetkoming in verhuis- en inrichtingskosten toekennen (artikel 7:297 BW).

Alle overige bedrijfsruimte, van kantoren en opslag tot werkplaatsen zonder publiekslokaal, valt onder artikel 7:230a BW. Dat artikel biedt uitsluitend ontruimingsbescherming: de huurder kan na een ontruimingsaanzegging binnen twee maanden de kantonrechter vragen de ontruimingstermijn te verlengen, telkens met ten hoogste een jaar en in totaal maximaal drie jaar. Een wettelijke vergoeding voor verhuiskosten bestaat in dit regime niet. In deze zaak koppelde de kantonrechter de ontruiming wel aan een voorschot van € 12.500 en terugbetaling van huur, maar dat gebeurde op basis van de eigen vordering van de verhuurder, die zelf een redelijk voorstel als voorwaarde had geformuleerd.

Ook onder het 230a-regime blijft de verhuurder gebonden aan de algemene verplichtingen uit de huurovereenkomst. Hij moet de huurder het rustig genot van het gehuurde verschaffen en is in beginsel aansprakelijk voor gebreken (artikelen 7:203 en 7:204 BW). Een verhuurder die rondom een nog verhuurd gebouw gaat slopen, loopt daarom het risico dat hij de schade die de huurder daardoor lijdt moet vergoeden. Dat is in deze zaak in eerste aanleg vastgesteld en in hoger beroep niet aangetast. Het hof hoefde niet te oordelen of de contractuele uitsluiting van aansprakelijkheid voor bedrijfsschade standhield, omdat de huurder zijn omzetverlies niet had onderbouwd.

Vergelijkbare rechtspraak

Het arrest volgt kort op een andere uitspraak van hetzelfde hof. Op 13 oktober 2026 oordeelde het Gerechtshof Amsterdam (ECLI:NL:GHAMS:2026:2910) dat de werkplaats van een meubelmaker op een bedrijventerrein dat eveneens werd herontwikkeld, 230a-ruimte was. Daar erkende het hof wel dat de ruimte als ambachtelijke werkplaats was verhuurd, maar ontbrak een voor publiek toegankelijk lokaal. In de zaak van de wapensmid kwam het hof niet eens aan die vraag toe: de huurder slaagde er al niet in aannemelijk te maken dat ambachtelijk gebruik bij het aangaan van de huur was overeengekomen.

Eerder, op 30 januari 2024, kwalificeerde het Amsterdamse hof een kapsalon in een woonzorgcentrum als 230a-ruimte, omdat aan de eis van publiekstoegankelijkheid niet was voldaan (ECLI:NL:GHAMS:2024:220). Het cassatieberoep in die zaak verwierp de Hoge Raad op 6 juni 2025 zonder inhoudelijke motivering, met toepassing van artikel 81 RO (ECLI:NL:HR:2025:873). De rode draad in deze uitspraken is dat feitelijk gebruik na het sluiten van het contract, zoals klanten die af en toe langskomen, niet beslissend is. Het gaat om de gezamenlijke bedoeling bij aanvang, gelezen in samenhang met de tekst en het gebruikte model van het contract en de inrichting van de ruimte.

Betekenis voor huurders, verhuurders en beleggers

Voor eigenaren en ontwikkelaars van verouderde bedrijventerreinen bevestigt het arrest dat een helder 230a-contract op basis van het ROZ-model de weg naar herontwikkeling openhoudt. Tegelijk laat de zaak zien dat het slopen van een terrein terwijl één huurder blijft zitten, een kostbare route kan zijn. De verhuurder bood in drie jaar tijd achtereenvolgens een makelaar plus € 30.000, een niet nader genoemde compensatie en € 90.000 aan voor vertrek. Na jaren procederen moet zij ruim € 104.000 aan sloopschade vergoeden, en kon zij de ontruimingsveroordeling alleen benutten na een voorschot van € 12.500 op de verhuiskosten en terugbetaling van tien maanden huur.

Voor huurders van werkplaatsen is de les tweeledig. Wie de zwaardere 290-bescherming wil, moet het ambachtelijke gebruik en een publiekstoegankelijk lokaal bij het aangaan van de huur vastleggen; een klantenlijst achteraf overtuigt de rechter niet. En wie schade claimt, moet die stuk voor stuk onderbouwen met facturen, aanschafprijzen, jaarcijfers en deskundige verklaringen over de oorzaak. De forse claims voor software, een vervangende machine en omzetverlies sneuvelden niet omdat de rechter de schade onwaarschijnlijk vond, maar omdat de huurder niet aan zijn stelplicht voldeed.

Voor beleggers die bedrijfsverzamelgebouwen of verouderde terreinen met het oog op transformatie aankopen, onderstreept de zaak het belang van een due diligence op het huurregime per unit en op de feitelijke inrichting en historie van elke huurder. Een enkele achterblijvende huurder kan de planning van sloop en nieuwbouw bepalen.

Praktische aandachtspunten

  • Leg bij aanvang van de huur het beoogde gebruik, de inrichting en eventuele publieksfunctie vast in het contract en in een plattegrond.
  • Stilzwijgende toestemming voor een ander gebruik is lastig te bewijzen; vraag als huurder om schriftelijke instemming van de verhuurder.
  • Verhuurders die rondom een verhuurd gebouw slopen of renoveren, doen er goed aan de gevolgen voor de huurder vooraf te inventariseren, schade te laten vastleggen en afspraken schriftelijk te maken.
  • Onderbouw elke schadepost met facturen, aanschafbewijzen, jaarcijfers en een deskundige verklaring over de oorzaak; een offerte of internetfoto is meestal onvoldoende.
  • Artikel 7:297 BW geldt alleen voor 290-bedrijfsruimte; bij 230a-ruimte bestaat geen wettelijke aanspraak op verhuis- en inrichtingskosten.

Wat nu?

Met dit arrest staan zowel het einde van de huurovereenkomst als de hoogte van de schadevergoeding vast. Of de huurder cassatieberoep instelt, valt uit het arrest niet af te leiden. De huurder huurt sinds 15 april 2022 een grotere bedrijfsruimte in Volendam; de verhuurder kan de herontwikkeling van het terrein voortzetten zonder deze huurder.

Bron: Gerechtshof Amsterdam, ECLI:NL:GHAMS:2026:3114 (rechtspraak.nl)

Extra bronnen: HR 20 februari 1998, ECLI:NL:HR:1998:ZC2595 · Hof Amsterdam 13 oktober 2026, ECLI:NL:GHAMS:2026:2910 · Hof Amsterdam 30 januari 2024, ECLI:NL:GHAMS:2024:220 · HR 6 juni 2025, ECLI:NL:HR:2025:873 · NOvA Advocatenzoeker

Dit delen:

  • Delen op X (Wordt in een nieuw venster geopend) X
  • Share op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend) Facebook
Like Aan het laden…
Tags: Advocaat: J.A. Tuinman, Advocaat: N.J.M. Beelaerts van Blokland, Bedrijfsruimte, Deelgebied: Huur bedrijfsruimte (290), Deelgebied: Huur overige bedrijfsruimte (230a), Deelgebied: Ontruiming & incasso, Gerechtshof Amsterdam, Kantoor: Addleshaw Goddard, Kantoor: Salomons Beelaerts Advocaten

Reacties

Iedereen kan reageren. Vul je naam en e-mailadres in; je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Reacties verschijnen na controle door de redactie.

Geef een reactie Reactie annuleren

Laatste nieuws

  • Verhuurde en lege winkel aan Amsterdamse Zeilstraat op 30 november geveild21 november 2026
  • CBS: 18.100 nieuwbouwwoningen opgeleverd in derde kwartaal, vergunningen vallen terug na junipiek20 november 2026
  • Provincie Utrecht stelt nieuwe Omgevingsvisie vast: ruimte voor energie-infrastructuur en proef met parallel plannen20 november 2026
  • Cushman & Wakefield: Lijnbaan klimt 18% in tophuur, Amsterdamse topstraten stabiel maar krap20 november 2026
  • IKEA huurt circa 2.400 m² bij Mandemakers voor eerste Nederlandse IKEA Shop in Waalwijk20 november 2026
  • Britse distributeur huurt 3.756 m² logistiek van CityLink aan Vlotbrugweg 8 in Almere20 november 2026

Rubrieken

  • Achtergronden (143)
  • Corporate vastgoed (126)
  • Events (206)
  • Intern nieuws (45)
  • Juridische zaken (135)
  • Kantoren (370)
  • Logistiek (151)
  • Nieuws (582)
  • Personalia (124)
  • Podcast (14)
  • Retail (155)
  • Specials (1)
  • Transacties (188)
  • Uitgelicht (4)
  • Vastgoed in cijfers (14)
  • Vastgoedpolitiek (13)
  • Veilingen (10)
  • Werk (124)
  • Woningmarkt (329)

Nieuws of een tip? Stuur het de redactie.

Vastgoedkoerier.

Nieuws uit de wandelgangen van vastgoed-Nederland: intern nieuws van vastgoedpartijen, corporate vastgoed, juridische zaken, veilingen, personalia en events. Alle berichten met bronvermelding.

Ontvang het vastgoednieuws in uw mailbox.

Over · Tips & contact · Agenda · Vacatures · Privacy & disclaimer

© 2026 Vastgoedkoerier · Redactie: Roderick van Vleuten

  • Reactie
  • Herbloggen
  • Abonneren Geabonneerd
    Vastgoedkoerier

    Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.

  • Vastgoedkoerier
    Korte link kopiërenBekijk bericht in Reader
    Beheer abonnementenAanmeldenInloggen
    Deze inhoud rapporteren
    Deze balk inklappen
%d