Het verschil tussen 290-bedrijfsruimte en zogenoemde 230a-ruimte is voor huurders cruciaal: alleen de eerste categorie geniet volledige huurbescherming. In een arrest van 2 september 2025 (ECLI:NL:GHDHA:2025:1854) oordeelt het Gerechtshof Den Haag dat een als stalling en showroom voor auto’s verhuurde ruimte onder het lichtere 230a-regime valt.
Partijen en advocaten
Appellant: [appellant] (huurder)
Advocaat: mr. B. Coskun, Astanz Advocatuur (Amsterdam) · bilal@astanz.nl · 020 760 09 55
Geïntimeerden: [geïntimeerde 1] en [geïntimeerde 2] (verhuurders)
Advocaat: mr. W.M. van Agt, PHAROS Advocaten (Bussum) · agt@pharos.law · 06 47 60 64 46
Advocaat in deze zaak? Wij nemen uw zienswijze op deze uitspraak en de betekenis ervan voor de vastgoedsector graag op. Mail Roderick van Vleuten via roderick@vastgoedkoerier.nl.
Achttien jaar huur, dan opzegging
Een autohandelaar huurde sinds december 2002 een bedrijfsruimte op de begane grond van een pand in Rotterdam. De nieuwe eigenaren, sinds eind 2017, wilden de huur flink verhogen. Toen de huurder weigerde, zegden zij de overeenkomst op tegen 30 november 2020 en boden een nieuw contract aan, uitdrukkelijk als 230a-ruimte. De huurder stelde dat de opzegging nietig was, omdat het om 290-bedrijfsruimte zou gaan. De kantonrechter oordeelde in kort geding en later in een bodemprocedure anders; het pand werd ontruimd. Eind 2024 is het verkocht en inmiddels getransformeerd tot woonruimte.
Contract is leidend
Voor 290-bedrijfsruimte moet de ruimte krachtens de huurovereenkomst bestemd zijn voor onder meer een kleinhandelsbedrijf, met een voor het publiek toegankelijk lokaal voor rechtstreekse levering. Het hof stelt vast dat het contract in de kop vermeldde dat het ging om kantoor- en andere bedrijfsruimte, uitdrukkelijk niet om bedrijfsruimte in de zin van het toenmalige winkelhuurartikel. De bestemming luidde ‘stalling/showroom ruimte voor automobielen’, met een verbod op reparatie en opslag van milieubelastende stoffen. Een stalling valt onder 230a; een zuivere bezichtigingsruimte ook. Termen als autohandel of verkoop kwamen nergens in het contract voor.
Inrichting en gebruik niet doorslaggevend
Een kantoortje achterin, open deuren en bezoek op afspraak maken van een showroom nog geen verkoopruimte, aldus het hof. Ook een brief van de vorige verhuurder uit 2013, waarin stond dat de huurder auto’s mocht verkopen om de huur makkelijker te kunnen betalen, leidt niet tot een bestemmingswijziging naar 290-bedrijfsruimte. De ruimte werd niet in overwegende mate voor verkoop gebruikt.
Gevolgen
Het hof bekrachtigt het vonnis: de opzegging tegen 30 november 2020 en de ontruiming waren rechtsgeldig. De huurder heeft bovendien dwangsommen verbeurd omdat hij niet tijdig aan het kortgedingvonnis voldeed, en zijn vorderingen tot schadevergoeding en terugkeer in het pand worden afgewezen. De uitspraak onderstreept dat de bestemmingsomschrijving in het huurcontract bij twijfel over het huurregime zwaar weegt, zeker voor autobedrijven en showrooms.
Twee huurregimes
Het onderscheid heeft grote gevolgen. Bij 290-bedrijfsruimte, zoals winkels, horeca en ambachtelijke bedrijven met een publiek toegankelijke ruimte, geldt een wettelijk stelsel van in beginsel vijf plus vijf jaar, en kan de verhuurder alleen op wettelijke gronden opzeggen; de rechter beslist over beëindiging. Bij overige bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:230a BW, zoals kantoren en opslagruimtes, kan de huurovereenkomst volgens de contractuele termijnen worden opgezegd. De huurder heeft dan alleen ontruimingsbescherming: hij kan de rechter vragen de ontruimingstermijn te verlengen.
In deze zaak was het contract in 2002 gesloten voor drie jaar en daarna steeds verlengd met periodes van drie jaar, met een opzegtermijn van ten minste drie maanden. De huurder was eigenaar van een pand twee deuren verderop, waar hij zelf een autobedrijf had. Vóór zijn huur werd de ruimte gebruikt door een handelaar in gebruikte auto’s, maar dat eerdere gebruik bepaalde niet de bestemming in het nieuwe contract.
Geef een reactie